Lente

• april / 2026

Nu de lente begonnen is, worden de dagen langer en de zon laat zich steeds vaker zien. Wanneer de bloesem verschijnt is het alsof de natuur zichzelf opnieuw uitvindt, zacht en uitbundig tegelijk. Een seizoen van groeien, bloeien en opnieuw beginnen. Het is alsof de wereld een frisse adem haalt en ons uitnodigt om hetzelfde te doen. Alles lijkt in beweging, alles wil vooruit. De lente herinnert ons eraan dat groei niet altijd zichtbaar begint, maar dat er onder de oppervlakte al van alles gebeurt.

Dit vind ik het mooiste aan baby’s helpen. In die eerste, kwetsbare fase is alles nog verborgen. Het is een blauwdruk van mogelijkheden, net als een zaadje dat diep onder de koude grond wacht op het juiste moment om uit te komen en te laten zien hoe mooi de inhoud tot bloei kan komen. Er is nog niets te zien, maar de essentie en potentie is er al. Al tijdens de embryonale fase heeft de mond en tong een hele ontwikkeling doorgemaakt. De tongriem ontstaat al vanaf week 6 in de baarmoeder. Vanaf die tijd groeien alle structuren en weefsels en ontstaat er later in de foetale fase een hele dynamiek met slikken en uitwisseling van voedingstoffen tussen moeder en kind. Men realiseert vaak niet dat patronen hierdoor al voor de geboorte maandenlang aanwezig zijn én daarmee orale restricties altijd al voor een belemmering hebben gezorgd.

Een frenulotomie, ofwel het klieven van een tongriem, kan daarmee nooit een snelle oplossing, of quick-fix, zijn. Alles wat maanden heeft gedaan over groeien en vormgeving kan niet van de één op de andere dag veranderen. Gewoonten kan je afleren, anatomie niet. De anatomie die zo gegroeid is, heeft ook tijd nodig om weer te kunnen veranderen van vorm. Ik gebruik vaak het voorbeeld van het uitdeuken bij een auto. Dat kan een garage snel oplossen. Een hoog gehemelte wat soms maanden of al jaren zo gegroeid is wordt niet ineens laag en breed. Laat staan bij volwassenen die uitgegroeid zijn en waar de kaken een definitieve vaste vorm hebben aangenomen. Ook al ben je uitgegroeid, er valt altijd wat te leren. Dit gaat makkelijker met meer ruimte en beweging in je mond.

Dit is denk ik de essentie van een orale restrictie. Het houdt ontwikkeling tegen om tot volle bloei te kunnen komen. Als een zaadje kan ontkiemen door ruimte en vrijheid, kan het tot volle bloei komen. Het heeft tijd, ruimte en de juiste voeding nodig om vorm te krijgen. Niet alles hoeft direct in volle bloei te staan. De lente is dé tijd om opnieuw te beginnen, oude gewoontes los te laten of simpelweg meer te genieten van het moment. Alles bloeit nou eenmaal op zijn eigen tijd…

Winter: Wintertijd

• januari / 2026

Koning winter is duidelijk aanwezig in ons kleine kikkerlandje. Kou, sneeuw en ijs maken het tot een witte wonderwereld. Code rood, geel en oranje wisselen elkaar daarbij als lampen van een stoplicht af. Collega’s en patiënten trotseren deze kou en het winterweer week in, week uit. Baby’s zijn dik ingepakt tot kleine (ijs)beertjes. Kinderen en volwassenen gekleed in dikke winterjassen met alle accessoires zoals sjaals, mutsen en wanten. Dit winterweer leidt tot sneeuw en ijspret. Het komt zelden voor dat kinderen sneeuwvrij hebben van school en we in het noorden kunnen sleeën of schaatsen op straat. Als Tongriem Kliniek bevinden wij ons volgens sommigen in de medische wereld zogenaamd vaker op glad ijs. Dit keer kon er direct via de straat als een ijsbaan de Kliniek worden ingegleden…

Onze Scandinavische patiënten vinden dit winterweer de normaalste zaak van de wereld. Ze zijn er opgekleed maar vooral ook op voorbereid. In de Tongriem Kliniek zijn wij vaak verbaasd dat deze baby’s en kinderen 2 of 3 lagen over elkaar heen aanhebben. Groot was echter de verbazing van de Scandinavische ouders, dat mijn vier schoolgaande kinderen sneeuwvrij hadden en hun vrije tijd in de kantine van de Tongriem Kliniek moesten doorbrengen bij gebrek aan opvang. De tijd vliegt, zeker met kinderen. Alleen is tijd een relatief begrip. Dit merk ik vooral bij mijn eigen kinderen, maar zie het gelukkig ook bij andere kids terug. Zeker als ze nog geen klok kunnen kijken. 5 minuten komt vaak overeen met een gevoel van 5 uur. Dat is al terug te zien in eventuele reistijd. “Zijn we er al?” vragen ze bij de hoek van de straat. “Tijd” duurt ook lang als kinderen “grote mensen” verdoving krijgen. Het idee dat een tong als een dikke marshmallow 3 uur lang in je mond ligt, klinkt niet echt uitnodigend.
Het idee dat de tijd alle wonden heelt, is wel een geruststelling. Met name voor de jonge kinderen. Zeker als die wond in de mond wordt geadviseerd te koelen met ijs. Nu kon dit de afgelopen weken met echte ijspegels van buiten. De voorkeur van kinderen ligt alleen meer bij chocolade of aardbeienijs.

De (winter)storm zal voorlopig nog niet gaan liggen. Net zoals de storm over het behandelen van tongriem problematiek. Begin januari was het tijd voor het congres “Tongue Time”. In Zwitserland bleek dat deze tongriem storm overal ter wereld huishoudt en helaas geen storm in een glas water is. Het gaf mij in ieder geval inspiratie en hoop dat meerdere collega’s zich inzetten om kinderen gezond te laten opgroeien met een functionerende mond in een gezond lichaam. Zo wil iedereen toch zijn leven lang de tand des tijds doorstaan? Mijn jongste patiënt was tenslotte 1 dag oud en mijn oudste patiënt zelfs 77 jaar. Al bijna 20 jaar neemt deze problematiek mijn tijd in beslag. Hoe lang nog zo verder? De (winter)tijd zal het leren…